W 1938 otrzymał Srebrną Odznakę LOPP.
Został wraz z rodziną wysiedlony przez Niemców z Poznania w grudniu 1939. Udał się do Warszawy, gdzie wybrano go na głównego opiekuna schroniska dla wysiedleńców przy ul. Smulikowskiego, a następnie przy ul. Senatorskiej. Potem pracował w przedsiębiorstwie Braci Balickich. Nawiązał kontakt z pracownikami stacji kolejowej Warszawa Główna Osobowa, tworząc siatkę podziemną zajmującą się przemycaniem broni, amunicji, dokumentów, nielegalnej prasy i mundurów dla uciekinierów, kurierów i żołnierzy podziemia. W 1942 musiał uciekać z Warszawy do Lublina. W 1944 zorganizował tam tajną pocztę dla Polaków przebywających w niemieckich obozach. W końcu 1944 musiał uciekać z Lublina i 16 stycznia 1944 przybył do Pruszkowa, gdzie zajął się organizacją administracji państwowej. Jeszcze w 1944 powrócił do Poznania, gdzie został komisarzem sportowym w Aeroklubie Poznańskim. Pracował też w Zarządzie Okręgu Ligi Lotniczej w Poznaniu jako instruktor modelarstwa lotniczego. Wyszkolił kilka tysięcy modelarzy.