Piotr Łaszkiewicz (ur. 13 sierpnia 1892 w Wiercieliszkach, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Adama i Marii z domu Cydzikównej, urodzony 13 sierpnia 1892 w majątku Wiercieliszki, pow. Grodzieński. Od 1908 należał do tajnych organizacjach krzewienia języka i kultury Polskiej. W 1914 ukończył 8-klasowe gimnazjum w Grodnie, a następnie zapisał się do Instytutu Leśnego w Moskwie.
W czasie I wojny światowej, 1 sierpnia 1914 został wcielony do armii rosyjskiej. Przydzielono go do Aleksandrowskiej Szkoły Oficerskiej w Moskwie, którą ukończył 1 grudnia tego roku w stopniu chorążego. Następnie służył w 1. Newskim pułku piechoty na stanowisku młodszego oficera kompanii. 5 grudnia 1914 został przeniesiony do 270 Gatczyńskiego pułku piechoty, z którym w styczniu następnego roku wyruszyłem na front. Był dwukrotnie ranny: 10 lutego i 23 lipca 1915. W 1917 awansował na stopień sztabs-kapitana. Od 25 grudnia 1917 służył w II Korpusie. W czasie walki dostał się do niewoli, z której uciekł i po pewnym czasie przedostałem się piechotą – przez błota Pińskie – do Polski.