Po zakończeniu wojny Okręgowa Rada Adwokacka dwukrotnie odmawiała uznania przedwojennych uprawnień Kosińskiego. Ostatecznie Kosiński wygrał przed Sądem Najwyższym prawo do wykonywania zawodu. Był obrońcą z urzędu hitlerowskiego zbrodniarza Josefa Bühlera. Bronił również krakowskich studentów, biorących udział w demonstracji 3 maja 1946, a także był adwokatem działaczy Polskiego Stronnictwa Ludowego (w tym Stanisława Mierzwy), członków Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (w tym Franciszka Niepokólczyckiego), działaczy „Solidarności” w okresie stanu wojennego. Pełnił również liczne funkcje w krakowskiej Radzie Adwokackiej. Był członkiem Wydziału Wykonawczego w Naczelnej Radzie Adwokackiej i członkiem Rady Programowej Ośrodka Badawczego Adwokatury. Prowadził szkolenia aplikantów prawniczych. W 1987, z okazji 50. rocznicy, odbyło się uroczyste odnowienie jego doktoratu.