Flotą niemiecką w Norwegii dowodził w latach 1940–1943 admirał Hermann Boehm.
Dopiero 1 lutego 1942 roku Vidkun Quisling doczekał się stanowiska premiera w nowo powołanym marionetkowym kolaboracyjnym rządzie – Rządzie Narodowym, jednak bez realnej władzy, pozostającej w rękach Komisarza Rzeszy. 13 lutego odbył spotkanie z Hitlerem, podczas którego nie zdołał osiągnąć żadnego ze swoich postulatów – zawarcia układu pokojowego, reaktywowania armii norweskiej ani planu utworzenia Związku Narodów Nordyckich – pod przewodnictwem Rzeszy, ale z pełną niepodległością Norwegii i innych państw skandynawskich. Co jakiś czas wysyłał do Berlina memoriały, które ostatecznie doprowadziły do zgody Adolfa Hitlera 28 września 1944 roku na uzyskanie przez Norwegię niepodległości po zakończeniu wojny. Był on współodpowiedzialny za terror i deportacje rodaków do obozów koncentracyjnych. thumb|Żołnierze Ochotniczego Legionu Norweskiego w ZSRR Wiosną 1942 liczebność partii wzrosła do ok. 57–60 tysięcy członków (wobec ok. 5 tysięcy przed wybuchem wojny), a jej cechą charakterystyczną był duży udział młodych kobiet. W latach 1944–1945 odeszła z niej część członków, ale nie w dużej ilości. Po ataku Niemiec na ZSRR NS podjęła akcję werbunkową do norweskiej jednostki wojskowej przeznaczonej do walki z Sowietami.