Od czerwca do września 2014 był przewodniczący odeskiego biura Partii Rozwoju Ukrainy. Wspierał kandydaturę Serhija Tihipki w wyborach prezydenckich w 2014. W wyborach parlamentarnych w 2014 został wybrany deputowanym do Rady Najwyższej Ukrainy z listy Bloku Opozycyjnego. W kwietniu 2015 głosował przeciwko ukraińskim ustawom dekomunizacyjnym. 18 stycznia 2018 był jednym z 36 deputowanych, którzy głosowali przeciwko ustawie o uznaniu suwerenności Ukrainy na terytoriach obwodów donieckiego i ługańskiego.
W wyborach parlamentarnych w 2019 ponownie dostał się do ukraińskiego parlamentu, tym razem z ramienia Opozycyjnej Platformy – Za Życie.
W 2020 został w wyborach samorządowych kandydatem na urząd mera Odessy. W ich I turze zajął 2. miejsce, zdobywając 39 351 głosów (19,06% poparcia). Do oddawania na niego głosów w II turze wzywali różni ludzie ukraińskiego życia politycznego, m.in. Serhij Kiwałow, Jewhen Czerwonenko oraz Anatolij Szarij.