Pisarka angażuje się także w działalność na rzecz praw kobiet. W 2012 roku otrzymała stypendium dla liderów ambasady Stanów Zjednoczonych, które umożliwiło jej pobyt za granicą. Po powrocie do Kamerunu założyła organizację pozarządową Femmes du Sahel, której celem jest wspieranie praw kobiet i edukacji dziewcząt. Organizacja otrzymała wsparcie lokalnych przedsiębiorstw oraz ambasad USA i Francji. Amal także przyznała, że literatura jest dla niej sposobem na oddanie głosu kobiet w Kamerunie.
Twórczość 2010: Walaande : l'art de partager un mari 2013: Mistiriijo la mangeuse d’âmes 2017: Munyal, les larmes de la patience; tytuł wyd. francuskiego: Les Impatientes, wyd. pol.: 2022: Cœur du Sahel
Przypisy
Kategoria:Kameruńscy pisarze Kategoria:Kameruńskie feministki i feminiści Kategoria:Prozaicy francuskojęzyczni Kategoria:Prozaicy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1975