Część publikacji klasyfikuje je jednak nadal jako duże okręty przeciwpodwodne. W literaturze międzynarodowej nie ma mimo to wątpliwości co do klasyfikowania tych okrętów jako niszczycieli. Projekt został oceniony jako udany i zaplanowano budowę dziesięciu okrętów. Do grudnia 1991 roku położono stępki tylko pod dwa okręty i zamówiono jeszcze dwa. Rozpad ZSRR i permanentne trudności finansowe marynarki rosyjskiej spowodowały jednak, że ukończono tylko główny okręt „Admirał Czabanienko”, natomiast zamówienia na pozostałe anulowano.
Stępkę pod budowę „Admirała Czabanienko” położono w stoczni Jantar w Królewcu w 1990 roku (numer budowy 121), a kadłub wodowano 16 czerwca 1992 roku. Okręt wszedł do służby 29 października 1996 roku, przechodząc od tego czasu próby. Według innych publikacji, oficjalne przyjęcie do służby miało miejsce dopiero 20 lutego 1999 roku. Pod drugi okręt „Admirał Kuczerow” położono stępkę w Stoczni Północnej w Leningradzie w 1991 roku, lecz budowę przerwano.