W literaturze projekt „Admirała Czabanienko” oceniany był jako ogólnie udany, dysponujący dużymi możliwościami wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych, lecz mimo to projekt ten był spóźniony, i po długiej budowie, w momencie wejścia do służby nie był już nowoczesny. Dostosowany był do doktryny morskiej ZSRR, kiedy miał działać w składzie większych zespołów floty, stąd mniejsze znaczenie miał brak możliwości zwalczania celów powietrznych na dużych odległościach. Pociski przeciwokrętowe Moskit, uznawane w latach 80. za duże zagrożenie dla okrętów zachodnich, zostały przez ten czas poznane i opracowano środki ich zwalczania. Jednocześnie liczba ośmiu pocisków przeciwokrętowych uznawana jest za niską jak na nowsze standardy. Wyposażenie elektroniczne, przede wszystkim systemy wykrywania i śledzenia celów, wywodzące się z lat 80., dysponowały zaś znacznie niższymi możliwościami, niż systemy zachodnie z lat 90. (między innymi niższą liczbą śledzonych celów).
Służba „Admirał Czabanienko” wszedł w skład Floty Północnej.
5 grudnia 2007 roku wyszedł wraz z niszczycielem „Admirał Lewczenko” w eskorcie lotniskowca „Admirał Kuzniecow”, udającego się w pierwszy od kilkunastu lat rejs operacyjny na Morze Śródziemne.