Giovanni Valentini (ur. 1582 lub 1583 przypuszczalnie w Wenecji, zm. 29 lub 30 kwietnia 1649 w Wiedniu) – włoski kompozytor, organista i skrzypek.
Życiorys Przypuszczalnie studiował w Wenecji. Jego nauczycielem mógł być Giovanni Gabrieli. W 1604 lub 1605 roku przybył do Polski, gdzie do 1614 roku działał jako organista na dworze Zygmunta III Wazy. Dedykował królowi swój zbiór canzon (1609), a hetmanowi wielkiemu litewskiemu Janowi Karolowi Chodkiewiczowi swoje motety (1611). Od 1614 roku był organistą na dworze arcyksięcia Ferdynanda w Grazu, po jego koronacji na cesarza w 1619 roku przeniósł się do Wiednia. Od 1626 roku pełnił funkcję nadwornego kapelmistrza. Kierował też chórem wiedeńskiego kościoła św. Michała. W 1627 roku został nobilitowany. Jego uczniem był Johann Kaspar Kerll.
Twórczość Uprawiał większość z form muzycznych pierwszej połowy XVII wieku. Do jego twórczości religijnej należą proste fakturalnie utwory użytkowe, monumentalne kompozycje ceremonialne, utwory w stile antico oraz psalmy i motety w stylu concertato. W swoich mszach stosował technikę polichóralną połączoną z techniką parodiowaną, był też autorem muzyki i tekstu do pierwszych wiedeńskich religijnych dzieł dramatycznych w stylu sepolcro.