Stopy mają rozchylone, pozbawione ząbków przy nasadach pazurki wystające poza wieńce szczecinek na trzecich członach.
Ekologia i występowanie Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy tego tarczyka są fitofagami żerującymi na roślinach z rodziny goździkowatych.
Gatunek palearktyczny o niedostatecznie rozpoznanym rozsiedleniu. Znany jest z Niemiec (Brandenburgia i Turyngia), Austrii, Szwecji (Skania), Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy (Podole), Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Mongolii oraz Rosji (zarówno z części europejskiej, Syberii jak i dorzecza Amuru na Dalekim Wschodzie). W Polsce spotykany jest bardzo rzadko i pojedynczo. W XIX wieku odnotowano go ze Szczecina i Zamojszczyzny, a w XX wieku z Niziny Mazowieckiej i Pojezierza Olsztyńskiego. W 2002 roku umieszczono go na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce jako gatunek zagrożony o niedostatecznie rozpoznanym statusie (DD). W 2005 umieszczony został na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” jako gatunek zagrożony wyginięciem.
Przypisy
Kategoria:Stonkowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Mongolii Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1844 roku