M-11 Sztorm – radziecki morski kompleks kierowanych przeciwlotniczych pocisków rakietowych (klasy woda-powietrze), średniego zasięgu (oznaczenie w kodzie NATO: SA-N-3 Goblet). Znajdował się w służbie od 1969 do 2014 roku, używany tylko na dużych okrętach marynarki ZSRR, od wielkości krążowników. Nie posiadał odpowiednika wśród systemów przeciwlotniczych bazowania naziemnego.
Historia Prace nad kompleksem rakietowym M-11 rozpoczęły się jeszcze przed wdrożeniem do produkcji pierwszego radzieckiego kompleksu okrętowych rakiet przeciwlotniczych M-1 Wołna, na podstawie postanowienia Rady Ministrów ZSRR z 25 lipca 1959 roku. Wiodącym biurem konstrukcyjnym był instytut badawczy NII-10 (późniejszy Altair), który opracował też system M-1. Celem było przede wszystkim zwiększenie zasięgu i odporności na zakłócenia. Początkowo nowy system miał mieć wiele wspólnego z M-1, w tym zmodyfikowany radar Jatagan, lecz w toku rozwoju wszystkie komponenty opracowano na nowo. Samą rakietę opracowywało biuro OKB-2, wyrzutnię biuro CKB-34, a inne elementy inne biura. W 1962 roku zmieniono konfigurację i gabaryty pocisku W-611, co wymagało przeprojektowania wyrzutni, magazynu pocisków i urządzeń naprowadzania.