Teodor Pretwicz (również Pretwic, Pretficz, Pretwitz) herbu Wczele (ur. 15 października 1775 w Kaliszu, zm. 1 grudnia 1836) – podpułkownik armii Księstwa Warszawskiego, oficer Legii Naddunajskiej.
Pochodzenie Urodził się w rodzinie szlacheckiej, pieczętującej się herbem Wczele, wywodzącej się ze Śląska, której najznamienitszym przedstawicielem był słynny zagończyk Bernard Pretwicz. Rodzina Pretwiczów była wyznania ewangelickiego. Rodzicami Teodora byli Adam Krzysztof Pretwicz oraz Zofia Wiktoria z Kosseckich.
Służba wojskowa Do armii koronnej wstąpił w 1789, służąc w piechocie. Przed wybuchem powstania kościuszkowskiego (1794) był w stopniu chorążego, podczas insurekcji otrzymał swój pierwszy stopień oficerski zostając porucznikiem.
Po rozbiorach Polski emigrował i w 1800 podjął służbę w Legii Naddunajskiej generała Karola Kniaziewicza, początkowo jako podporucznik, później porucznik. W 1801 otrzymał stopień kapitana, obejmując dowództwo 7 kompanii I batalionu Legii Naddunajskiej.