wrześniowy mord, czyli zmasowany atak norweskich krytyków na rodzimą produkcję filmową, stanowił wołanie o potrzeby gruntownych przemian norweskiej kinematografii.
Norweskie kino końca wieku (1981–2000) W obliczu popularności kaset wideo i telewizji, a co za tym idzie gwałtownego odpływu widzów z norweskich kin, w 1987 roku parlament norweski uchwalił nowe prawo regulujące i opodatkowującego rynek wideo. Regulacje nie zahamowały jednak spadku popularności filmów kinowych. Coraz częściej na plan pierwszy wysuwało się kino gatunków. Jednym z nielicznych rodzimych sukcesów frekwencyjnych był polityczny thriller Pas Oriona (1987) Oli Soluma na podstawie powieści , a także nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego western Tropiciel (1987) Nilsa Gaupa. W kontrze do tego zjawiska ustanowiły się adaptacje prozy Knuta Hamsuna: Włóczęgi (1990) Soluma, Telegrafista (1993) Erika Gustavsona oraz Pan (1995) i Głód (1996) Henninga Carlsena. Szczególnie zauważalny był sukces artystyczny Telegrafisty, który został zakwalifikowany do konkursu głównego na 43. MFF w Berlinie. Największy rozgłos towarzyszył jednak adaptacji powieści Sigrid Undset Krystyna, córka Lawransa (1995), nakręconej przez Liv Ullmann.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kultura w Norwegii Kategoria:Kinematografia w Norwegii