Realizm II poł. XIX wieku Na Ukrainie Naddnieprzańskiej wśród inteligencji ukraińskiej zaczął intensywnie rozwijać się realizm. Iwan Neczuj-Łewycki, najwybitniejszy ówczesny pisarz, był autorem nowel, powieści, utworów dramatycznych, szkiców, prac historycznych i krytycznoliterackich oraz recenzji teatralnych. Pisał o życiu ukraińskiego chłopstwa (Mykoła Dżeria, 1878), o prowincjonalnym duchowieństwie oraz inteligencji ukraińskiej. W powieści sięgał również do tematyki hist. W realistycznej prozie ukraińskiej II poł. XIX w. występowały 2 nurty: etnograficzno-opisowy (M. Wowczok, I. Neczuj-Łewycki, O. Storożenko) i społeczno-psychologiczny, który reprezentował Panas Myrny (Chiba rewut’ woły, jak jasła powni?). Napisał także kilka utworów dramatycznych i wierszy. Najwyższym autorytetem moralnym dla twórczej i postępowej inteligencji był Mychajło Drahomanow, myśliciel i historyk, etnograf, publicysta i działacz społeczny. Cechy literatury tego okresu to realizm, patriotyzm i pozytywistyczny utylitaryzm. Na II połowę XIX w. przypada też aktywny rozwój dramatu.