Rejonu między Ozierną a Sniżną bronili ułani 2. i 12 pułku ułanów z 3 Brygady Jazdy. Dwa szwadrony 12 pułku ułanów po utracie Samhorodka i Oziernej natychmiast wycofały się ze swoich stanowisk i dołączyły do sił głównych brygady. Nadal broniła się Sniżna. 2 kompania 19 pułku piechoty ppor. Guttakowskiego była atakowana przez cztery sowieckie szwadrony kawalerii, wzmocnione dwoma samochodami pancernymi. Wysłana jej na pomoc odwodowa 7 kompania napotkała po drodze na oddziały Budionnego i zajęła wzgórze przy drodze między Morozówką a Sniżną, aby osłaniać miejsce postoju stanowisk dowodzenia Grupy gen. Sawickiego i 19 pułku piechoty.
Aby wspomóc piechotę, dowódca 12 p.uł. rtm. Włodzimierz Kownacki zdecydował się uderzyć całością sił pułku. Kawaleria Budionnego nie przyjęła walki wręcz, jej ławy rozproszyły się, a szarżujący polski pułk został ostrzelany gęstym ogniem broni maszynowej z taczanek i samochodów pancernych. Ten sposób rozegrania walki bardzo zaskoczył polskich ułanów i ponieśli oni duże straty. Poległ jeden z dowódców szwadronów i dwudziestu ułanów, a dowódca pułku i około stu ułanów odnieśli rany. Resztki pułku, ścigane na przestrzeni kilku kilometrów przez samochody pancerne, zebrały się w Zarudyńcach i w Koziatynie.