Litewski jezuita dążył do jedności Kościoła, którą on pojmował nie jako pogodzenie różnych wyznań w duchu irenizmu, lecz jako powrót innowierców na łono Kościoła łacińskiego.
Dzieła teologiczno-polemiczne Prace apologetyczne Poszakowskiego wpisywały się w tendencję pojednawczą, która nastała w połowie XVII wieku w atmosferze kolokwium toruńskiego. Wybór takiej strategii komunikacyjnej wynikał też z obecności innowierców na dworze Radziwiłłów, na którym Poszakowski był aktywny jako duszpasterz. Ze względu na tych odbiorców prace Poszakowskiego były pozbawione inwektyw i cechowały się spokojnym tonem i rzetelną argumentacją: autor zestawiał stanowisko Ojców Kościoła w danej kwestii z nauką Jana Kalwina czy Marcina Lutra, by udowodnić, że Kościół katolicki jest bliższy pierwotnemu Kościołowi niż wyznania ewangelickieE. Janikowski, Ks. Jan Poszakowski, s. 98..
Taką metodę stosował Poszakowski w pierwszej książce pt. Nauka PP. Dissidentów z Nauką Starodawnego Kościoła Zniesiona (Wilno 1733), zadedykowanej Tomaszowi Wolanowi, cześnikowi oszmiańskiemu i wyznawcy kalwinizmuK. Estreicher, Bibliografia staropolska, t. 25, s. 124..