W czasie wojen bałkańskich służył jako dowódca plutonu w 1 dywizji piechoty, w stopniu porucznika rezerwy. Wziął udział w bitwie pod Czataldżą, a także pod Edirne i Pirotem. W 1913 objął stanowisko sędziego śledczego w Sofii. Pracę sędziego śledczego kontynuował w czasie I wojny światowej zajmując się kwestiami korupcji (w tym tzw. aferą Declosiera), sprawą przeciwko Aleksandrowi Stambolijskiemu, a także sprawami o szpiegostwo na rzecz Rosji. W 1917 objął stanowisko prokuratora sądu wojskowego 7 rilskiej dywizji piechoty. Po powrocie do Sofii w 1918 prowadził śledztwo w sprawie działalności tzw. Republiki Radomirskiej. W latach 1923–1925 kierował wydziałem cywilnym ministerstwa sprawiedliwości, a w latach 1931-1935 Komisją Kodyfikacyjną działającą przy ministerstwie. W 1939 kierował resortem sprawiedliwości w rządzie Georgi Kiosejwanowa, a także w rządzie Bogdana Fiłowa.
Po przejęciu władzy przez komunistów we wrześniu 1944 Mitakow został aresztowany. Skazany na karę śmierci przez Trybunał Ludowy (przew. Bogdan Szulew) i stracony przez rozstrzelanie 1 lutego 1945. W 1996 wyrok został anulowany decyzją Sądu Najwyższego Bułgarii.