mały|„Królowa Nagmati pyta swoją papugę, która z nich jest piękniejsza – ona czy Padmavati. Oczywiście dostaje niezadawalającą odpowiedź.” Ilustrowany rękopis Padmavat, c. 1750. Biblioteka Kongresu Padmavat (lub Padmawat) to poemat epicki napisany w 1540 roku przez sufickiego poetę Malika Muhammada Jayasiego. Poemat został stworzony w hinduskim języku Awadhi i pierwotnie w perskim skrypcie Nastaʿlīq.
Jest to najstarszy zachowany tekst pośród ważnych dzieł w Awadhi. Ten słynny fragment literatury sufizmu z tamtego okresu opowiada alegoryczną fikcyjną opowieść o uczuciu sułtana Delhi Ala ud-Din Chaldżiiego do tytułowej Padmavati, królowej Chittor. Alauddin Khalji i mąż Padmavati, Ratan Sen, są postaciami historycznymi, podczas gdy Padmavati jest postacią fikcyjną, chociaż jest to kwestionowane.
Fabuła Najbliższym przyjacielem Padmavati, księżniczki królestwa Singhal, jest gadająca papuga Hiramana. Jej ojciec nie pochwala ich bliskości i nakazuje zabić papugę. Papuga odlatuje, aby uniknąć kary, ale zostaje schwytana przez łapacza ptaków i ostatecznie kończy jako zwierzak władcy Chittor, Ratan Sena.