Stopy mają rozchylone, pozbawione ząbków przy nasadach pazurki wystające poza wieńce szczecinek na trzecich członach.
Ekologia i występowanie W warunkach klimatycznych Europy Środkowej owad ten preferuje stanowiska kserotermiczne. Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy tego tarczyka są fitofagami żerującymi głównie na roślinach z rodziny astrowatych. Wśród ich roślin żywicielskich wymienia się: kozibród łąkowy, łopian większy, ostrożeń lancetowaty, ostrożeń polny, mniszek pospolity oraz wężymord niski. Postacie dorosłe obserwuje się od kwietnia do sierpnia.
Jest to gatunek palearktyczny o szerokim rozsiedleniu. W Europie znany jest z Francji, Belgii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji i Rosji. Dalej na wschód sięga przez Syberię i dorzecze Amur po Japonię. W Polsce jest rzadko spotykany, ale od końca XX wieku obserwuje się jego ekspansję; do 2015 roku odnotowany został już w większości krain