Dodatkowo wskazują one na cechy związane z interakcjami społecznymi, być może takimi jak u lwów.
Ubarwienie nie jest znane, ale etolog William Allen stworzył hipotezę o kolorystyce podobnej do lwów, bazował on na preferencji ku otwartym terenom, choć niektóre populacje zamieszkiwały gęsto zalesione tereny jak np. wyspy indonezyjskie.
Ekologia Homotherium prawdopodobnie wymarło podczas zniknięcia megafauny pod koniec plejstocenu. W Ameryce Północnej szczątki wskazują na mniejszą gęstość zasiedlenia niż u Smilodon. Uważa się, że zasiedlało ono tereny bardziej na północy i było bardziej przystosowane do zimnego klimatu i warunków stepu mamuciego. Zredukowane pazury, dosyć smukłe kończyny i wygięty grzbiet sugerują predyspozycje ku bieganiu długodystansowemu w otwartym środowiska.
Analizy genetyczne wskazują na przystosowania do życia społecznego i biegania na długie dystanse. Również wskazują na dość dużą różnorodność genetyczną populacji, co sugeruje dużą migrację populacji i wzajemne mieszanie się. Wzmacniałoby to wcześniejsze przesłanki o zasiedlaniu terenów arktycznych, które znane są z sezonowości pożywienia, wymuszającej migracje na duże odległości.