Jest jedyną znaną osobą noszącą tytuł magister militum in praesenti w latach 394–408 w obu częściach cesarstwa (cesarstwo zachodniorzymskie i Cesarstwo Bizantyńskie). Jako dowódca wojsk konnych i pieszych nosił również wodzowski tytuł magister equitum et peditum. Po straceniu Stylichona 22 sierpnia 408 Galla Placydia znalazła się w oblężonym przez barbarzyńców Rzymie. Po upadku Rzymu (24 sierpnia 410) trafiła w ręce Alaryka i towarzyszyła mu w drodze powrotnej do Galii (412). Następca Alaryka, Ataulf, sprzymierzył się z jej bratem Honoriuszem przeciwko dwóm rzymskim uzurpatorom. Jowin i Sebastianus zostali pokonani i straceni przez Wizygotów, a Honoriusz oddał Ataulfowi rękę swojej siostry. Ślub Galli Placydii i Ataulfa odbył się 1 stycznia 414 roku w Narbonne, ceremonia zawierała zarówno elementy rzymskie, jak i gockie.
Para miała jednego syna: Teodozjusza (urodzonego pod koniec 414 roku w Barcelonie i zmarłego w 415 roku). Wiele lat później jego ciało zostało przeniesione do Rzymu i powtórnie pochowane w bazylice św. Piotra.
Ataulf został zamordowany podczas kąpieli w swym pałacu w Barcelonie, w sierpniu lub wrześniu 415 roku.