Sygnały nadajnika emitowane były na częstotliwościach 42,1 i 47,9 MHz na falach długości ok. 7 m. Y-Gerät posiadał wady, które zmniejszały jego użyteczność. Jedną z nich było sterowanie z ziemi, co powodowało, że w tym samym czasie jedna stacja mogła obsługiwać tylko jeden samolot. Dodatkowo samolot przekazywał odbite sygnały radiowe, co ułatwiało jego namierzenie. Poza tym Y-Gerät okazał się łatwy do zakłócenia, co było ułatwione przez fakt, że był systemem automatycznym.
Zastosowanie Y-Gerät był wykorzystywany przez Luftwaffe od listopada 1940 r. Jego znaczenie było niewielkie. Oprócz nalotów bombowych przeprowadzano próby rozpoznania lotniczego przy użyciu tego systemu. Nie zrobił on kariery z powodu szybkiego zakłócenia przez Brytyjczyków oraz zakończenia powietrznej ofensywy niemieckiej nad Wielką Brytanią.
Przeciwdziałanie Brytyjskie przeciwdziałanie przeciwko systemowi „Benito” bo taki kryptonim otrzymał Y-Gerät w Wielkiej Brytanii polegało na przechwytywaniu sygnału z samolotu, przesyłaniu go droga kablową do nadajnika i wyemitowaniu go z powrotem.