Feliks Ludwik Waluszewski (ur. 20 listopada 1889 we Lwowie, zm. 8 września 1972 w Kielcach) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, bibliotekarz.
Życiorys Urodził się 20 listopada 1889 we Lwowie, w rodzinie Władysława i Tekli z domu Pest.. Po odbyciu jednorocznej ochotniczej służby wojskowej został mianowany kadetem ze starszeństwem z 1 stycznia 1912 w korpusie oficerów piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 80 we Lwowie. W szeregach tego pułku wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na I wojnie światowej. W 1914, jako chorąży rezerwy służył w 11. kompanii pułku i został ranny. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 w korpusie oficerów piechoty.
W listopadzie 1918 wziął udział w obronie Lwowa, a w sierpniu 1920 uczestniczył w obronie Płocka, jako adiutant dowódcy przedmościa majora Janusza Mościckiego.
Służył w 39 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty.