Dwór Kończowie wybudowali w Łukini dwór na przełomie XVIII i XIX wieku i mieszkali w nim do 1940 roku. Był to jedenastoosiowy, drewniany dom na kamiennej podmurówce, na planie szerokiego prostokąta. Środkowe trzy osie to ganek z jednospadowym dachem wspartym na czterech ustawionych w rzędzie kolumnach. Cały dom był przykryty wysokim, czterospadowym, gontowym dachem. Pod koniec XIX wieku do domu dobudowano od tyłu dwa dodatkowe skrzydła boczne. Wnętrze zawierało 20 pokoi w układzie dwutraktowym. Pomieszczenia reprezentacyjne były od strony podjazdu, miały parkietowe posadzki i wysokie, płaskie piece kaflowe.

Medard Kończa, dwukrotnie wracając do odzyskanego domu, zastawał go splądrowanego, w związku z tym nie zachowało się żadne cenne jego wyposażenie. Zaginęły takie zabytki, jak portret olejny Medarda pędzla Jana Rustema, obrazy Piotra Michałowskiego, czy akt chrztu jednego z przodków właścicieli z 1501 roku. Część uratowanych dokumentów rodzina przekazała Bibliotece Jagiellońskiej.

Wokół domu był lasek ze ścieżkami spacerowymi, ze starymi alejami, wzdłuż których rosły mieszane, stare drzewa. Lasek otaczał sad owocowy.