Jego opinia nie była jednak odosobniona: znaczna część inteligencji czesko-słowackiej, zwłaszcza w jej starszym pokoleniu, uważała szturowców za niebezpiecznych sekciarzy usiłujących podnieść zepsutą gwarę do poziomu języka literackiego i rozmyślnie podzielić walczący o swoje istnienie naród.
Ocena szturowców w wykonaniu historyków literatury jest także bardzo zróżnicowana. O ile niepodobna zaprzeczyć im decydującego wpływu na rozwój słowackiej tożsamości narodowej, o tyle wpływ tego nurtu na literaturę słowacką nie był jednoznaczny. Podczas gdy słowaccy badacze piszą o nim niemal wyłącznie pozytywnie, w pracach zagranicznych zwraca się uwagę na to, iż skutki sztywnych założeń szturowskich, sprowadzających się w praktyce do systemu zakazów i nakazów literackich, nie mogły być korzystne dla rozwoju młodych pisarzy. Szturowcy, między innymi, cenzurowali przekłady utworów skądinąd cenionego przez nich Mickiewicza, gdy znajdowały się w nich wątki rozbieżne z przyjętym systemem założeń.
Niektóre prace posuwają się wręcz do uznania Ľudovíta Štúra za dyktatora kulturowego.