W tym okresie zaczęło ujawniać się okrucieństwo i porywczość Sałtykowej. Jej ofiarą padały przede wszystkim kobiety – służące pracujące na jej dworze. Rzadziej poddani mężczyźni. Stosowała okrutne kary pod pretekstem źle wykonanej pracy. Początkowo było to bicie, które z czasem stawało się coraz silniejsze. Stosowała też tortury, takie jak polewanie ofiar wrzącą wodą, spalanie im włosów na głowie, czy wyrywanie włosów. Wiele jej ofiar nie przeżyło tortur.
Około 1762 roku Daria przeżyła zawód miłosny, gdy jej kochanek, Nikołaj Tiutczew, poślubił inną kobietę. Daria pod wpływem gniewu podjęła dwie nieudane próby zamachu na jego życie.
Chłopi pańszczyźniani, obawiając się o życie swoich rodzin, próbowali składać skargi na Sałtykową. Złożono ich blisko dwadzieścia, ale żadna z nich nie została rozpatrzona. Kobieta czuła się bezkarna, gdyż była niezwykle wpływowa, a urzędy ówczesnej Rosji były bardzo skorumpowane.