Od grudnia 1918 służył w 1 Pułku Piechoty Ziemi Rzeszowskiej (później przemianowanym na 17 Pułk Piechoty), złożonym z oficerów i szeregowych byłego Pułku Strzelców Nr 17. Dowodził II batalionem, który 2 kwietnia 1919 odszedł do Chełma, do dyspozycji gen. Edwarda Śmigłego-Rydza, a w nocy z 14 na 15 kwietnia odjechał na Śląsk Cieszyński, gdzie został przydzielony do grupy gen. Franciszka Latinika. 8 i 9 lipca oraz od 13 lipca do 19 sierpnia 1920 pełnił obowiązki dowódcy 17 Pułku Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 136. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 2 Pułku Piechoty Legionów w Pińczowie na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego. W 1924 dowodził I batalionem, detaszowanym w Staszowie. W maju 1925 został przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu, a w sierpniu tego roku ponownie na stanowisko dowódcy I baonu. W maju 1927 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Pińczów na cztery miesiące. W listopadzie tego roku został przeniesiony z 2 pp Leg. do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do PKU Pińczów na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw.