Gdy na przełomie roku 1942 i 1943 cała Ukraina znalazła się pod okupacją niemiecką, wielu byłych milicjantów przeszło do radzieckiej partyzantki, inni podjęli służbę w kolaboracyjnych formacjach niemieckich.
Po II wojnie światowej Okres powojenny (1946–1954) stał się ważnym etapem w tworzeniu i rozwoju organów ścigania na Ukrainie, zwłaszcza milicji. Względy polityczne i trudne warunki społeczne w okresie powojennym zmusiły rząd do kolejnej reorganizacji milicji. 18 marca 1946 roku decyzją Rady Najwyższej ZSRR Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych został przekształcony w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ZSRR. Podobne zmiany nastąpiły w poszczególnych republikach związkowych ZSRR.
Funkcjonalne obowiązki i uprawnienia milicjanta zostały zapisane w Statucie Dyscyplinarnym, który wszedł w życie 7 lipca 1948 roku i uchylił Statut Dyscyplinarny z 22 lipca 1931 roku. Dla prowadzenia działalności „polityczno-wychowawczej” (propagandowej) w milicji decyzją z kwietnia 1949 roku Komitet Centralny WKP(b) wprowadził stanowisko zastępcy naczelnika jednostki do spraw politycznych (odpowiednik politruka w Armii Radzieckiej). W latach 70. dużo uwagi poświęcono szkoleniu personelu milicji.