Artykuł drugi zobowiązuje państwo słowackie do rozległej dbałości o język, wymuszając wprowadzenie mechanizmów umożliwiających każdemu obywatelowi swobodną naukę słowackiego, a także finansowanie badań naukowych nad tym językiem. W szczególności, obliguje Ministerstwo Kultury Republiki Słowackiej do utworzenia zespołu lingwistycznego mającego na celu ciągłą kodyfikację słowackiego, zaznaczając, że będzie to jedyne ciało uprawnione do tego rodzaju opieki nad językiem.
Artykuł trzeci określa konieczność stosowania języka słowackiego we wszelkich kontekstach oficjalnych. Stwierdza, że biegła znajomość słowackiego w mowie i piśmie powinna stanowić warunek przyjęcia do pracy w instytucjach państwowych, a procedury urzędnicze i kontakt ze służbami mundurowymi powinien odbywać się w tym języku. Wymaga także prowadzenia w języku słowackim wszelkiej dokumentacji państwowej (wyłączając jedynie certyfikaty wydawane przez szkoły nauczające w językach mniejszości) oraz nazewnictwa ulic. Paragraf szósty uprawnia każdego obywatela do przeprowadzenia bezpłatnej słowakizacji swojego imienia i nazwiska.