Ze względu na właściwości podłoża geologicznego szata roślinna jest dość jednolita i uboga w gatunki. Teren rezerwatu w większości porastają ciepłolubne lasy. Są one mocno zróżnicowane wiekowo, a najstarsze okazy drzew osiągają ok. 170 lat.
Z punktu widzenia ochrony przyrody najbardziej godne uwagi drzewostany znajdują się w północno-wschodniej części rezerwatu. Ich wygląd i struktura zbliżają je do skalistych lasostepów. Dominującym gatunkiem jest dąb bezszypułkowy (Quercus petraea), którego osobniki charakteryzują się niskim wzrostem i pokrzywionymi, węźlastymi pniami. Miejscami, szczególnie na obrzeżach zespołu, domieszkowo występuje jodła pospolita (Abies alba), sosna zwyczajna (Pinus sylvestris) i świerk pospolity (Picea abies).
Lasy jodłowo-bukowe z domieszką sosny i dębu bezszypułkowego. W runie występują gatunki typowe dla ubogich, kwaśnych gleb, w tym szereg gatunków paproci.
Cel powołania Rezerwat powołano w celu ochrony naturalnego zespołu roślinnego kwaśnych buczyn z udziałem dębu bezszypułkowego na podłożu kwarcytowym dla celów naukowo-badawczych.