Dziś płyta nagrobna z miejsca jego spoczynku na środku kaplicy, umieszczona jest na lewej ścianie. W 1734 w związku z przebudową zakrystii katedry Wniebowzięcia, kościół, zarządzany już wówczas przez kapitułę katedralną, został przyłączony do sąsiadującego z nim najstarszego znanego szpitala (oryginalnie kobiecego) na Gozo, założonego jeszcze w 1454. Służył on jako miejsce pochówku biednych kobiet i dzieci, zmarłych w tym szpitalu. Później, zanim zbudowano kaplicę w więzieniu, odprawiana była w nim niedzielna msza św. dla więźniów. W 1889 policja zakazała chowania zmarłych w kościele. W 1934 kapituła zdecydowała, że w kościele będą chowani jedynie księża. Został tam pochowany m.in. ks. Ġużepp Farrugia, zwany „ta’ Goioso”, tłumacz dzieła Giovanniego Agiusa de Soldanis Il Gozo antico e moderno, sacro e profano, oraz ks. Pawl Micallef, założyciel Oratorium św. Jana Bosko w Victorii.