Do rezydencji prowadziły dwie szerokie aleje: jedna była obsadzona kasztanowcami, lipami i świerkami, natomiast druga była ograniczona przez strzyżone żywopłoty. Obie aleje dochodziły do podjazdu w formie kolistego gazonu.
W 1915 roku pałac został zniszczony przez wojska niemieckie i rosyjskie, rozgrabiono jego wyposażenie. Udało się tylko zawieźć do Wilna i zachować kilka mebli i około 300 książek. Dużą część księgozbioru i obrazy odnaleziono w Moskwie, skąd w późniejszym czasie odzyskano tylko 18 płócien i przewieziono je do Wilna. Zaginęły one podczas II wojny światowej. Wtedy też pałac został ponownie częściowo zniszczony. Podczas przebudów i remontów (w latach 1959–1963 i w 1975 roku) usunięto sprzed elewacji ogrodowej werandę i taras. Obecnie w budynku mieszczą się biura i agendy urzędu gminnego. Na terenie folwarku zachowało się kilka obiektów gospodarczych, w tym m.in.: obora, stodoła, wędzarnia, chlew. Jednym z zachowanych obiektów jest wysoka, cylindryczna wieża pokryta stożkowym dachem z gontu, kiedyś będąca spichlerzem-lodownią.
Cały kompleks dworski, o powierzchni prawie 22 ha, objęty jest od 1992 roku ochroną jako zabytek o istotności regionalnej rejestru zabytków Litwy.
Majątek Naruny został opisany w 4. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Przypisy
Kategoria:Miejscowości w rejonie kupiszeckim