Prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1915 roku. W czasie I wojny światowej świątynia poważnie ucierpiała od pocisków artyleryjskich i groziła zawaleniem. W 1919 roku kościół został konsekrowany i erygowano parafię. Dopiero w 1929 roku został przeprowadzony generalny remont. W tym czasie zostało zbudowane także murowane ogrodzenie. Wyposażanie kościoła trwało aż do II wojny światowej. Otrzymał on wówczas neogotyckie ołtarze, ławy, ambonę, chrzcielnicę itd. Podczas II wojny świątynia nie została uszkodzona.
Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły i wsparta na cokole wykonanym z piaskowca. Kościół jest trzynawowy w typie hali (czyli wszystkie nawy mają jednakową wysokość), jego prezbiterium jest zwrócone w stronę zachodnią. Jego bryła tworzona jest przez: wysoką, frontową wieżę, niższego od niej o połowę, prostokątnego w rzucie korpusu, jeszcze niższego i węższego kwadratowego prezbiterium o trójbocznym zamknięciu oraz dobudowanych do jego boków niewielkich budyneczków zakrystii (od strony południowej) i skarbczyka (od strony północnej).