Seweryna Maria Wysłouch (ur. 25 grudnia 1940 w GostyninieWspółcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom dziewiąty. W–Z, wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 331-333) – polska polonistka, literaturoznawczyni, profesor nauk humanistycznych, emerytowana pracowniczka naukowa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Życiorys Jest córką Wiktora Wysłoucha i Marianny, z d. Frontczak. Jej ojciec był inżynierem.

Jest absolwentką II Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu (1958) i studiów polonistycznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1963). Po ukończeniu studiów pracowała jako nauczycielka języka polskiego, kolejno w Państwowym Liceum Muzycznym w Poznaniu i Zasadniczej Szkole Zawodowej dla Pracujących nr 2. Od 1967 była pracownikiem I Studium Nauczycielskiego w Poznaniu, przekształconego w 1969 w Wyższe Studium Nauczycielskie UAM. W 1970 obroniła na macierzystej uczelni pracę doktorską Proza Michała Choromańskiego. Przemiany powieści psychologicznej XX wieku napisaną pod kierunkiem Jerzego Ziomka. Od 1973 pracowała jako adiunkt w Zakładzie Teorii Literatury Instytutu Filologii Polskiej UAM. W 1981 otrzymała stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Problematyka symultanizmu w prozie, w 1983 otrzymała stanowisko docenta.