Kawaler zaatakowany przez księżniczkę, że chce pod fałszywym pozorem ich opuścić przyznaje, że pragnie tylko jej wzajemności, a bez niej wszystko jest mu torturą. Lelio sprowadza wiejskich śpiewaków, którzy śpiewają ludowe piosenki o miłości.
Akt II Trywelin postanawia wziąć sprawę w swoje ręce i wmówić w Lelia, że księżniczka już go nie kocha. Mimowolnie staje się świadkiem rozmowy księżniczki z Leliem, podczas której Lelio w bardzo przykry sposób odnosi się do niej, a ponadto życzy sobie, żeby unikała kawalera. Zirytowana księżniczka opuszcza go. Trywelin w zamian za obietnicę wynagrodzenia, zdradza Leliowi zmyśloną scenę miłosną między kawalerem a księżniczką. Ku jego zdumieniu Lelio jest zadowolony. Próbuje wypytać Arlekina czy jego pan z kawalerem są rzeczywiście tak wiernymi przyjaciółmi, a następnie próbuje go wtajemniczyć w istnienie pewnej bogatej damy, która obiecała mu sporo pieniędzy, lecz wycofuje się z tego pomysłu. Kawaler łaje Trywelina za opowiadanie niestworzonych historii Leliowi. Arlekin, który podsłuchuje koniec ich rozmowy, że to kawaler jest tą damą, o której mówił Trywelin i kawaler musi mu zapłacić za milczenie. Kawaler próbuje skłonić księżniczkę do złożenia mu miłosnego wyznania. Ona jednak nie potrafi się rozeznać w swoich uczuciach. Szturm kawalera wydaje się jej zbyt nagły.