J. Janin napisał, że w tej sztuce żarty są swobodne i zabawne. Swoboda nie dotyczy zbyt wielu miejsc, natomiast zabawna jest cała komedia. Najciekawiej wypadają sceny pomiędzy młodą kobietą w przebraniu a księżniczką, i pomiędzy młodą niewiastą a Leliem. Spośród dwóch służących jeden jest przebiegły, a drugi głupkowaty, niemniej obydwaj zabawni. Pierwsza scena komedii zawiera słynną tyradę Trywelina, opowiadającego swoje losy, którą Beaumarchais wykorzystał pisząc rolę Figara. Jakkolwiek Figaro jest w sumie uczciwy, a Trywelin ma problemy ze sprawiedliwością, jednak idee, poruszenia, a nawet frazy użyte przez obydwu bohaterów są identyczne. Trywelin jest przecież tylko spryciarzem i hultajem, podczas gdy Figaro jest już rewolucjonistą. Tknęli go filozofowie, zwłaszcza J. J. Rousseau. Trywelin należy do świata, którego zasady są określone. Służący nie może niczego osiągnąć, jak tylko poprzez chytrość, intrygę, matactwo i podłość. Figaro wie, że krzycząc odpowiednio głośno jest w stanie wywalczyć sobie miejsce w społeczeństwie. Trywelin wie natomiast, że jeśli będzie głośno krzyczał, nie trafi wprawdzie do Bastylii, bo to więzienie dla szlachty i literatów, ale do jakiejś obskurnej wieży, z której być może nigdy nie wyjdzie.
Przypisy . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a de Marivaux