(1999). "On the Indo-European origin of two Lusitanian theonyms (laebo and reve)". Emerita. 67 (1): p. 71. doi:10.3989/emerita.1999.v67.i1.185. . Umbryjski: Di lub Dei (Grabouie/Graboue), poświadczone na tablicach iguwińskich Pelignijski: Ioviois (Pvclois) i Ioveis (Pvcles) – interpretowane jako kalka greckiego teonimu Diós-kouroi Anatolijski: *diéu-, *diu- – „bóg” Hetycki: šīuš (𒅆𒍑) – „bóg” lub Bóg-Słońce Palajski: tiuna – „boski”, „bóg” Lidyjski: ciw- – „bóg” Illiryjski: dei- lub -dí – „niebo” lub „Bóg”, jak Dei-pátrous – Ojciec Niebo (Pra)mesapijski: *dyēs Mesapijski: Zis lub Dis – bóg nieba Albański: Zojz – bóg nieba i błyskawicy, Perën-di – gromowładny bóg nieba (przyrostek -di dodany do per-en-, które podchodzi od *perkwunos'a) Tracki: Zi-, Diu-, lub Dias- (w nazwach własnych) Frygijski: Tiy-Lubotsky, Alexander M. (2004). "The Phrygian Zeus and the problem of the "Lautverschiebung"". In: Historische Sprachforschung 117(2): 229-237. Lidyjski: Lefs lub Lévs – lidyjski ZeusRicl, Marijana. "Current Archaeological and Epigraphic Research in the Region of Lydia". In: L'Anatolie des peuples, des cités et des cultures (IIe millénaire av. J.-C. – Ve siècle ap. J.-C.). Colloque international de Besançon - 26-27 novembre 2010. Volume 2. Approches locales et régionales.