Wcześnie wszedł do życia politycznego, związany z Partido Union Nacionalista, następnie zaś z jej sukcesorką, Partido Nacionalista. Był członkiem pierwszego filipińskiego zgromadzenia narodowego, drugiej komisji filipińskiej (1909-1916), senatorem (1916-1922) oraz sekretarzem spraw wewnętrznych (1917-1920). Od 1923 do 1933 rektor Uniwersytetu Filipin, następnie zaś (1934) zaangażowany w pracę Konwencji Konstytucyjnej. Mianowany szefem Narodowej Rady Edukacji przez prezydenta Manuela Luisa Quezona, stał na jej czele do śmierci.
Autor szeregu publikacji książkowych, w tym wpływowej biografii José Rizala oraz zbioru artykułów publikowanych wcześniej w prasie Voces de aliento. Na mocy decyzji prezydenta Jose P. Laurela, poprzez rozporządzenie wykonawcze numer 22 (1943) wspomniana wyżej biografia Rizala pióra Palmy została uznana za podręcznik przeznaczony do użytku we wszystkich filipińskich szkołach średnich oraz uniwersytetach.
Podobnie jak wielu współczesnych sobie intelektualistów i polityków filipińskich był wolnomularzem, należał między innymi do loży Bagong Buhay w Cavite. Wielki mistrz Wielkiej Loży Filipin (1920).
Jego młodszy brat José Palma był poetą i pisarzem, autorem obecnego filipińskiego hymnu państwowego.