Do stworzenia map zainspirowały twórców stare encyklopedie, w których znajdowały się kolorowe plansze. Praca nad książką zajęła Mizielińskim trzy lata. Największą jej częścią była dokumentacja i zbieranie informacji. Autorzy przyjęli zasadę, że dla każdego rysunku niezbędne będą trzy niezależne źródła. Informacje gromadzili w dokumencie, według przyjętego szablonu. Dodatkowym elementem projektowania map było ustalenie granic krajów, które czasem mogą być sporne. Mizielińscy przyjęli, że rysują takie granice, jakie dany kraj uznaje, więc bywa tak, że granice różnią się w zależności od tego, w jakim kraju książka się ukazuje (np. wydanie chińskie i indyjskie inaczej przedstawiają granicę indyjsko-chińską). Dopiero po zgromadzeniu informacji następowało rysowanie. Na potrzeby książki, aby nie wpisywać wszystkich informacji ręcznie, autorzy zaprojektowali dwa kroje pisma – Mrs White oraz Cartographer, choć dla wydań w innych językach ręcznie były wpisywane tytuły map oraz niekiedy wprowadzane zmiany w rysunku, jeśli napis znacznie różnił się długością od tego w polskim wydaniu.