Profesjonalna kariera Mistrzostwo wagi junior lekkiej 23 listopada 1992 roku De La Hoya zadebiutował w zawodowym boksie i w swojej pierwszej walce odniósł zwycięstwo w pierwszej rundzie przez TKO. 5 marca 1994 roku, w swojej dwunastej walce, zdobył swój pierwszy tytuł mistrza świata, gdy pokonał w dziesiątej rundzie Jimmiego Bredahla, odbierając mu pas WBO wagi juniorlekkiej. Mistrzostwo obronił dwa miesiące później, nokautując w trzeciej rundzie Meksykanina Giorgio Campanellę.
Mistrzostwo wagi lekkiej 29 lipca 1994 roku znokautował w drugiej rundzie Jorge Páeza i zdobył mistrzostwo świata WBO w wadze lekkiej. W swojej pierwszej obronie tytułu pokonał jednogłośnie na punkty John-John Molinę, który przed tą walką zrzekł się tytułu IBF w wadze junior lekkiej i zmienił kategorię wagową na wyższą. 6 maja 1995 doszło do walki unifikacyjnej, w której De La Hoya pokonał mistrza IBF Rafaela Ruelasa. De La Hoya dwukrotnie posłał rywala na deski zanim walka została przerwana w drugiej rundzie. Później IBF nakazało mu stoczyć pojedynek z obowiązkowym pretendentem Julio Miguelem, jednak De La Hoya nie zgodził się i zrezygnował z mistrzostwa. Przystąpił natomiast do walki o pas WBO z niepokonanym Genaro Hernandezem, który dla tej walki zrezygnował z tytułu WBA w wadze junior lekkiej.