Zygmunt Karol Gorazdowski herbu Prawdzic (ur. 1 listopada 1845 w Sanoku, zm. 1 stycznia 1920 we Lwowie) – święty Kościoła katolickiego, polski ksiądz, założyciel Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa, działacz charytatywny, założyciel Towarzystwa Bonus Pastor, lwowski „ojciec ubogich”.
Życiorys Rodzina i wykształcenie thumb|240px|Zygmunt, Aleksandra, Feliks i Helena Gorazdowscy Zygmunt Karol Gorazdowski urodził się 1 listopada 1845 w Sanoku w religijnej rodzinie szlacheckiej jako drugie z siedmiorga dzieci Feliksa Gorazdowskiego herbu Prawdzic i Aleksandry z domu Łazowskiej herbu Łada. 9 listopada 1845 został ochrzczony przez ks. Walentego Wojciechowskiego w kościele Franciszkanów w Sanoku. Miał rodzeństwo: Mariannę Helenę (1844–1881, po mężu Korabiewska, nauczycielka), Mieczysławę Stefanię (1846–1849), Mieczysława Bonawenturę Aleksandra (1849–1853), Kazimierza Jana (1852–1853), Michalinę Mieczysławę (1856–1879, nauczycielka), Marię Henrykę (1859–1938, po mężu Machalska, nauczycielka). Razem z rodziną młody Zygmunt przebywał w Sanoku do około 1850. W lutym 1846 przebywając u krewnych w Pstrągowej uniknął śmierci w trakcie rzezi galicyjskiej, gdy został ukryty przez opiekunkę pod kołem młyńskim. Mniej więcej w tym okresie nabawił się gruźlicy, która później towarzyszyła mu już przez całe życie.