W niewielkim stopniu z fińskim kinem związana była twórczość Fina Mauritza Stillera, który przeważnie pracował w Szwecji. Stiller jednak nakręcił dwie adaptacje fińskich utworów literackich: Pieśń purpurowego kwiatu (1919) według Johannesa Linnankoski oraz Johana (1921) według Johana Aho.
Pod koniec 1933 roku Erkki Karu opuścił Suomi-Filmi Oy i założył konkurencyjną spółkę Suomen Filmiteollisuus. Działalność Karu po śmierci tegoż kontynuowali producenci i reżyserzy Risto Orko i Toivo Särkkä, którzy kręcili przeważnie filmy komercyjne. Pierwszym wielkim fińskim sukcesem komercyjnym był melodramat Zarządca Siltali (1935) Orko, a w obliczu rosnącego zagrożenia politycznego ze strony ZSRR na znaczeniu zyskały filmy o wymowie patriotycznej, takie jak Narzeczona piechura (1938) i Aktywiści (1939) Orko oraz Lutowy manifest (1939) Särkkä. Zwłaszcza ten ostatni film odtwarzał okoliczności wielkiej demonstracji niepodległościowej z 1899 roku, która została brutalnie stłumiona przez wojska carskie. Od bieżącej polityki dystansowali się Teuvo Tulio (autor między innymi filmu Zasnęła za młodu z 1937 o upadku rodu chłopskiego) oraz Valentin Vaala.