Odwłok charakteryzują pierścieniowate przetchlinki, okrągławy dziesiąty segment oraz krótkie, mniej więcej równoległe, zakrzywione ku górze urogomfy na dziewiątym tergum.
Ekologia i występowanie Biologia tych owadów pozostaje słabo poznana. Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy znajdowane były pod korą eukaliptusów. Ponadto osobniki dorosłe łapały się do różnych pułapek na owady latające.
Wszystkie gatunki są endemitami Australii. Większość występuje wzdłuż południowych i wschodnich wybrzeży jej części kontynentalnej lub na Tasmanii.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1876 roku przez Edmunda Reittera, który to umieścił go w obrębie rodziny zgniotkowatych. W 1892 roku Thomas Blackburn sklasyfikował go wśród spichrzelowatych. W 1988 roku John F. Lawrence przeniósł go do Phloeostichidae, a w 1991 roku wspólnie z Everardem Baldwinem Brittonem umieścili go w monotypowej podrodzinie Myraboliinae w obrębie tychże. W 2005 roku Richard A.B. Leschen, John F. Lawrence i Stanisław Adam Ślipiński opublikowali wyniki analizy filogenetycznej zgniotków, na podstawie której wynieśli omawiany takson do rangi odrębnej rodziny. W 2008 roku Wioletta Tomaszewska i S.A. Ślipiński dokonali rewizji rodzaju Myrabolia, w ramach której m.in. opisali 8 nowych jego gatunków. Kolejne trzy gatunki opisali w 2011 roku Karol Szawaryn i W.