W początkowym okresie nastąpił rozkwit nauk Dzogczen za sprawą term z naukami Wima Nyingthig oraz Khandro Nyingthig. Mistrzowie tego okresu to Nyak Dżnianakumarę i Nubczien Sangye Jeszie, a później (począwszy od XI w.) przekaz mistrzów z klanu Zur. Rongzom Czokji Zangpo (1012–1088), twórca obszernych traktatów. Wykształciły się dwie linie Kama: linia Rong w Tybecie Centralnym i linia Kham we Wschodnim Tybecie. Kolejną ważną postacią był Longczen Rabdziam (Longczenpa; 1308–1363), uznany za jednego z największych mistrzów Dzogczen w tradycji Ningmapa. Jest uważany wraz z Tsongkhapą i Sakja Panditą za główna emanację Mandziuśriego w Tybecie. Był również wielkim scholastykiem i jednym z najbardziej błyskotliwych i oryginalnych twórców w literaturze buddyzmu tybetańskiego, autorem ponad 200 dzieł, z których do dzisiaj przetrwało tylko około 25. Najbardziej znane z nich to: „Siedem Skarbnic” (Dzo Dun) i „Trzy Trylogie”. Longczenpa połączył w spójny system nauki Wima Nyingtik i Khandro Nyingtik na temat których napisał „Trzy wewnętrzne Esencje”. Dzięki błogosławieństwu Longczenpy, otrzymanemu w czystej wizji, Jigmed Lingpa zawarł esencję jego nauk w swej własnej Termie Umysłu, „Longczen Nyingtik”, która bardzo rozpowszechniła się w Tybecie.