Termin ten ma być określeniem konserwatywnego patriotyzmu europejskiego, który łączy w sobie proeuropeizm i przywiązanie do suwerenności własnego narodu.
Koncepcja ta nawiązuje do dziedzictwa Świętego Cesarstwa Rzymskiego oraz unii polsko-litewskiej. Wspólna europejska tożsamość powinna być budowana w oparciu o zakorzeniony w tradycji i historii obraz człowieka Zachodu. Państwa składowe powinny dysponować maksymalną autonomią i swoje interesy uzgadniać między sobą, a wyłonione władze centralne powinny zapewniać obronę militarną na zewnątrz, łagodzić spory wewnętrzne oraz gwarantować minimum norm niezbędnych dla gospodarczego i kulturalnego rozwoju. Należy odrzucić natomiast te aspekty integracji, które nie wynikają z akceptacji obywateli. Taka koncepcja ma zapobiegać zarówno biurokratycznemu centralizmowi, jak i rozpadowi Europy na państwa narodowe, które mogą wówczas stać się ofiarą zewnętrznych mocarstw, takich jak Chiny, Rosja czy Stany Zjednoczone.