10 stycznia 1803 został ogłoszony Edykt o wolności religijnej we Frankonii i Szwabii (tzw. Prawo Religijne), który gwarantował równouprawnienie Kościołów rzymskokatolickiego, luterańskiego i reformowanego. Umożliwiło to powstawanie legalnie działających zborów ewangelickich na terenie Bawarii.
Okres Królestwa Bawarii Po powstaniu Królestwa Bawarii, 8 września 1808 król wydał Edykt organiczny. Na jej mocy na w królestwie utworzono Generalny Zbór Protestancki, który powstał z działających już na tym terenie niezależnych kościołów regionalnych. Dziesięć lat później w kraju przyjęta została konstytucja, która potwierdziła całkowitą równość trzech wyznań. Stosunki pomiędzy nimi a państwem uregulował Edykt religijny z 24 marca 1809. Jako załącznik do konstytucji w 1817 podpisany został Edykt protestancki oraz Konkordat, które regulowały sprawy wewnętrzne tego wyznania. Luteranie i kalwini byli zjednoczeni we wspólnym kościele o nazwie Generalny Zbór Protestancki w Królestwie Bawarii (niem. Protestantischen Gesamtgemeinde im Königreich Bayern), którego najwyższą władzą pozostawał Konsystorz (niem. Oberkonsistorium), podlegający Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, obsadzonemu protestanckimi prawnikami i teologami.