Przeprowadzone w 1999 roku przez NATO bombardowanie Serbii (z powodu prześladowania Albańczyków w Kosowie) dotkliwie odczuła ludność serbska, przez co Serbowie skupili się wokół Miloševicia.

Pod koniec lat 90. opozycja jugosłowiańska była podzielona. Składała się ona z ponad dwudziestu rywalizujących ze sobą organizacji politycznych. Konflikty wynikały z ambicji liderów ugrupowań, dążących do zdobycia przywództwa w koalicji zrzeszającej partie opozycyjne. Cechą łączącą opozycję z Miloševiciem i Socjalistyczną Partią Serbii (SPS) było popieranie polityki nacjonalistycznej.

Otpor Ważną rolę w protestach miała organizacja młodzieżowa Otpor. Ruch ten nie wchodził w formalne sojusze z jakąkolwiek partią polityczną i korzystał z pomocy zagranicznej. Nie chcąc być postrzeganym jako ruch sterowany z zewnątrz, Otpor decydował się na dyskretną formę współpracy z organizacjami zagranicznymi. Otpor domagał się przede wszystkim odsunięcia Miloševicia od władzy, a następnie przeprowadzenia wolnych wyborów, demokratyzacji Jugosławii oraz zniesienia cenzury.