Kultura honoru () – zjawisko społeczne rozumiane, jako przyzwalający stosunek do posługiwania się przemocą i agresją. Działania takie podejmowane są w obronie siebie, osób bliskich czy własności, nawet w sytuacji, gdy zagrożenie ma charakter symboliczny (np. obraza słowna czy inne uchybienie). Działanie zgodnie z normą kultury honoru obliguje do obrony własnego honoru przed zniewagą pod groźbą utraty reputacji społecznej.

Sława bycia twardym i nieustępliwym w obronie rodziny i majątku ma potencjał psychologicznego odstraszania potencjalnych napastnikówCohen, D., Nisbett, R. E., Bowdle, B. F., Schwartz, N. (1996). Insult, aggression, and the southern culture of honor: An “experimental ethnography.” Journal of Personality and Social Psychology, 70, 945-960.. Podejście to jako konstrukt dobrze wyjaśnia różnice w przemocy pomiędzy różnymi częściami USA.

Jeśli mężczyzna sprowokuje innego mężczyznę w sytuacji publicznej a sprowokowany nie zareaguje, zachowa się wbrew normie honoru. Honor w pewnych kulturach zobowiązuje mężczyznę do użycia nawet brutalnej przemocy, aby uniknąć utraty twarzy.