Terytoria wewnątrz Żelaznego Trójkąta były płaskie, pozbawione cech charakterystycznych i pokryte gęstymi zaroślami. Szczególnie w północnej części, polany były pokryte trawą słonia, wyższą niż przeciętny człowiek. Powierzchnia pokryta była licznymi lejami po bombach lotniczych i pociskach artyleryjskich, więc poruszanie się nawet dla pojazdów gąsienicowych było utrudnione. Ogromna sieć tuneli i okopów stanowiła miejsce krwawych walk podczas II wojny Indochińskiej.
Historia
I wojna wietnamska
Już podczas wojny z Francuzami Việt Minh korzystał z sieci ukrytych fortyfikacji i tuneli w całym rejonie jako przeciwwagę wobec siły militarnej Europejczyków. „Sieci” umożliwiły komunistycznym bojownikom ucieczkę z narażonego terytorium.
II wojna indochińska prawo|310x310px Po wojnie tunele zostały rozbudowane. Z uwagi na zagrożenie bazy dla rządu w Sajgonie, Stany Zjednoczone rozpoczęły ofensywę wojskową w regionie jesienią 1966 i 1967 roku. W celu zniszczenia Żelaznego Trójkąta rozpoczęto aż trzy operacje wojskowe: operacja Attleboro, operacja Cedar Falls i operacja Junction City. Operacja Cedar Falls była szczególnie intensywnym atakiem z udziałem prawie 16 000 żołnierzy amerykańskich i 14 000 żołnierzy Armii Wietnamu Południowego.