Kodeks zamojski (łac. Chronicae et annales Poloniae) – manuskrypt z XIV/XV w., zawierający najstarszy znany odpis Kroniki Galla Anonima, a także inne źródła do historii Polski, przechowywany w Bibliotece Narodowej.

Historia

Dokładny czas powstania manuskryptu nie jest znany, ukończono go jednak przed 1427. Nie wiadomo również, kto zdecydował o doborze tekstów. Prawdopodobnie w latach 1425–1515 księga należała do rodziny Łaskich. Przed 1448 kodeks wypożyczył Sędziwoj z Czechła, który udostępnił go Janowi Długoszowi. Długosz wykorzystał informacje zawarte w Kronice Galla Anonima oraz Roczniku Traski w trakcie pisania swoich Roczników.

Kolejne informacje o manuskrypcie pochodzą z 1848, kiedy to historyk Wacław Aleksander Maciejowski odnalazł go w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej. Pod koniec 1944 został wywieziony z Warszawy i ukryty w kolegiacie łowickiej. Manuskrypt jest dostępny on-line w Cyfrowej Bibliotece Narodowej „Polona”.

Opis

Kodeks ma szczególną wartość dla kultury polskiej ze względu na swoją zawartość – znajduje się w nim najstarszy znany odpis Kroniki Galla Anonima, a także inne źródła do historii Polski.